معمار آرزوها ; زمان معمار است

ما بی کفایتی معماری مدرن را دیده ایم و ضرورت ایجاد یک معماری با سازماندهی عمیق را نیز احساس کرده ایم.اما هنوز این سوال مطرح استکه آیا یک زبان معماری وجود دارد که بیش از زبانهای دیگر مناسب موقعیت امروزی باشد؟ و با چه سبکی باید بسازیم؟
فراکتال که تشابهاتی با ظهور نظریه پیچیدگی و آشفتگی دارد ابعاد کسری بین ابعاد یک دو و سه معمولی هستند که در تمامی طبیعت یافت میشوند.آنها خطوط چین و شکست اشیاء را مشخص میکنند.همانند خطوط یک کاغذ مچاله شده یا خط ساحلی اسکاتلند ابرها دانه های برف سرخس ها و درختان فراکتالهایی هستند که ویژگی مهمی را که_بنویت مندل بروت_به آن اشاره کرده نشان میدهد.این ویژگی خود_همانندی یا تشابه خودی است.در یک نمونه فراکتال هر جزء نه تنها به اجزای دیگر بلکه به کل مجموعه شبیه است.این خود_همانندی یک تشابه استحاله یا فته است نه یک بدل و کپی دقیق_نکته ای که در فن شعر از زمان ارسطو مورد تاکید بوده است.
خود_همانندی مثبت است.خود_همانی یکنواختی است.یکنواخت گونگی مدرنیسم کسل کننده است.ناهمانندی کامل آشفتگی است.
واقعیت این است که تمام آنهایی که منسوب به معماری ارگانیک هستند اعم هز کلاسیک گرایانی چون "ویتروویوس"و"آلبرتی"ومدرنیست هایی چون "گروپیوس"و"رایت"طرحهایی که خود_همانندیرا نشان میدهد تاکید داشتند_وحدت در عین کثرت.وحدت ارگانیک در جاهایی که یک جزءنمیتواند اضافه یا کم شود مگر آنکه کل را ناقص کند فرمانی است که طی وو هزار سال گذشته مرتبا تکرار شده است.
معماری مدرن_سبک بین المللی و زیبایی شناسی ماشینی معمولا هیچ کانون و مرکزیتی ندارد و هیچ تاکیدی در مورد ورودی وسط یا بالا(جاذب های شاخص)انجام نمیدهد.حتی در یک نقش مایه منفرد نیز تغییر ایجاد نمیکند چه رسد به هزاران مورد دیگر از جمله خود_همانندی.
معماری پرش کیهانی نوشته چارلز جنکز